Skip to content

Categories:

Duras

De namiddag van meneer Andesmas

  

Een oudere man wacht voor een afgelegen huis op de komst van de aannemer. Hij heeft het huis gekocht voor zijn dochter Valérie en wil een terras laten aanleggen. Maar de aannemer en Valérie laten de oude man uren wachten. Dit wachten is prachtig en filmisch verwoord door Marguerite Duras.

Eerst komt een rossige hond langs, daarna de dochter van de aannemer (die weer vertrekt) en tenslotte de vrouw van de aannemer. Deze laatste vertelt over zijn dochter Valérie. Ze probeert hem te vertellen waarom ze beiden laat zijn: haar man en zijn dochter. Maar de oude man houdt onvoorwaardelijk van zijn dochter. Zij is de enige op wie hij in de nadagen van zijn leven nog wacht.

Michelle Porte verfilmde het werk “L’Après-midi de Mr Andesmas” in 2004.

Hiroshima mon amour 

    

De Franse regisseur Alain Resnais wilde een documentaire maken over de gevolgen van de atoombom, die op 6 augustus 1945 de Japanse stad Hiroshima had getroffen. Maar hij besefte, dat de film naast historische beelden ook een verhaal nodig had en vroeg aan Marguerite Duras om het filmscript te schrijven. In 1959 verscheen de film ‘Hiroshima mon amour’. De film heeft dan ook twee verhaallijnen, die uiteengaan en samenkomen.

Een Franse actrice is in Hiroshima voor opnames van een film. Ze (haar naam in de film is Elle) heeft in haar jeugd in Nevers tijdens de Tweede Wereldoorlog een verhouding gehad met een Duitse soldaat en werd als represaille kaalgeschoren en door haar ouders verbannen. In Hiroshima ontmoet ze een Japanse architect (zijn naam is Lui) met wie ze een kortstondige liefdesrelatie heeft.  Ze vergelijkt hem met haar Duitse soldaat en praat met hem over de gebeurtenissen in Nevers. Ze vergelijkt haar eigen lot met dat van de vrouwen in Hiroshima, die ten gevolge van de straling ook hun haar verloren. Maar als ze aangeeft, dat ze alles gezien en begrepen heeft over Hiroshima, krijgt ze van hem als antwoord, dat ze niets heeft gezien of begrepen. Als ze uiteindelijk na hun korte samenzijn van anderhalve dag afscheid nemen dan noemt hij haar Nevers en zij hem Hiroshima.

De kracht van het boek (maar vooral ook van de film) is dat door de gebroken tijdlijn de persoonlijke levens van deze twee mensen en de historische gebeurtenissen uiteengaan en samenvallen.

De uitspraak van de man is in feite ook aan ons gericht: ‘Je hebt niets gezien in Hiroshima .. niets.’ De vraag tenslotte of ook wij de draagwijdte van Hiroshima hebben begrepen kan dan ook opnieuw worden gesteld.