Skip to content

Categories:

Heaney

That’s something poetry can do for you, it can entrance you for a moment above the pool of your own consciousness and your own possibilities.’ Seamus Heaney (FB 14/4/2015)

District en Circle

De Ierse dichter Seamus Heaney begon te schrijven na het volgen van een poëzieworkshop. Hij publiceerde een tiental bundels, die werden verzameld in: ‘New selected poems 1966-1987’,  een overzicht van meer dan twee decennia dichterschap. Hij ontving in 1995 de Nobelprijs voor Literatuur. Maar het is pas de twaalfde bundel met als titel ‘District and Circle’uit 2006, die baanbrekend genoemd kan worden.

In deze bundel komen drie aspecten samen: zijn eigen jeugd, schrijvers die hem hebben beïnvloed en hedendaagse gebeurtenissen. De titel is ontleend aan de Londense metro, de lijnen die uit elkaar gaan en elkaar ontmoeten. Een voorbeeld van een historische gebeurtenis (WO II) is verwerkt in het gedicht ‘Poolse biezen’ en een hedendaagse gebeurtenis (de aanslag op een mettrostation) verwijst tevens naar de titel.

Heaney noemt zijn geliefde schrijvers en hij vertelt over zijn jeugd in een klein Iers dorp. Wat kun je nog meer van een schrijver wensen, die na het winnen van de Nobelprijs zichzelf overtreft.

Blackberry-Picking

In zijn eerste bundel ‘Death of a naturalist’ verscheen het volgende gedicht:

Late August, given heavy rain and sun
For a full week, the blackberries would ripen.
At first, just one, a glossy purple clot
Among others, red, green, hard as a knot.
You ate that first one and its flesh was sweet
Like thickened wine: summer’s blood was in it
Leaving stains upon the tongue and lust for
Picking. Then red ones inked up and that hunger
Sent us out with milk cans, pea tins, jam-pots
Where briars scratched and wet grass bleached our boots.
Round hayfields, cornfields and potato-drills
We trekked and picked until the cans were full
Until the tinkling bottom had been covered
With green ones, and on top big dark blobs burned
Like a plate of eyes. Our hands were peppered
With thorn pricks, our palms sticky as Bluebeard’s.
We hoarded the fresh berries in the byre.
But when the bath was filled we found a fur,
A rat-grey fungus, glutting on our cache.
The juice was stinking too. Once off the bush
The fruit fermented, the sweet flesh would turn sour.
I always felt like crying. It wasn’t fair
That all the lovely canfuls smelt of rot.
Each year I hoped they’d keep, knew they would not.
Seamus Heaney

(FB 31/8/2013)