Skip to content

Categories:

Mattern

Het belang van de hoofdpersoon

Jean Mattern heeft met ‘De baden van Kiraly’ een knap boek geschreven. De auteur is ook redacteur bij Gallimard en met zijn literaire kennis en woordenschat zit het wel goed. De hoofdpersoon in ‘De baden van Kiraley’ heeft een ongelukkige jeugd gehad: zijn ouders wensen niet te praten over hun Roemeense afkomst en Joodse roots en zelfs de dood van hun dochter (zijn zus) wordt een verboden onderwerp. De hoofdpersoon is derhalve ook niet in staat om zijn emoties te uiten en dit leidt tot een breuk met zijn reeds zwangere vriendin.

Maar de vraag is: Waarom is dit boek geen klassieker? Het antwoord schuilt in mijn relatie als lezer tot de hoofdpersoon. Ik houd niet van de hoofdpersoon en dat is bij een literair werk een absolute voorwaarde. Ik begrijp de zwijgzaamheid van zijn ouders en de boosheid van zijn vriendin, maar ik heb geen enkel begrip of sympathie voor een man die lange brieven aan een vriend schrijft en maar weer eens gaat zwemmen als alles te moeilijk wordt.

Nee, lees dan de Japanse schrijver Kenzaburo Oë. Hij schrijft over een jonge man die zijn pasgeboren, gehandicapte kind aanvankelijk niet kan accepteren, maar uiteindelijk de keuze maakt om zijn lot te accepteren. Lees het werk ‘Het eigen lot’ en je weet hoe moeilijk en ook hoe verrijkend het kan zijn om ouder(s) te zijn van een kind.

Of lees het werk ‘Kaddisj voor een niet geboren kind’ van de Hongaarse schrijver Imre Kertész en je weet waarom je met een kampverleden in het leven de keuze kunt (en zelfs moet) maken om geen kinderen te nemen.

Met beide hoofdpersonen kun je meeleven, ze hebben zich staande weten te houden na een moeilijke periode, zijn uit hun ellende opgestaan, schrijven vanuit een innerlijke noodzaak en je leert al lezende om het leven vanuit hun standpunt te bekijken. Beide werken zijn klassiekers geworden.

(FB 28/3/2016)