Skip to content

Categories:

Quignard

Villa Amalia

  

Ann is succesvol als pianiste en componiste, maar besluit om haar leven te veranderen als ze ontdekt dat haar vriend Thomas vreemdgaat en ze tegelijkertijd haar jeugdvriend Georges ontmoet.

Ze verbreekt vanaf dat moment zoveel mogelijk de banden met haar verleden: Ze zet haar appartement te koop (zonder haar vriend hierover in te lichten), verkoopt haar piano’s, gooit haar kleding weg, verbrandt haar muziekbladen en herinneringen en zegt haar concerten af. Haar geld stort zeop de rekening van Georges, die ze als enige nog vertrouwt. Ze wil haar oude identiteit uitwissen om zichzelf opnieuw te ontdekken.

Ze maakt een lange treinreis, die haar doet belanden in het zonovergoten Italië. Ze vindt hier haar eindbestemming in de verlaten Villa Amalia gelegen op een terras met uitzicht over de zee.

Deze mooie film van regisseur Benoît Jacquot is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Franse schrijver Pascal Quignard. De rol van Ann wordt subliem gespeeld door Isabelle Huppert.

Schitterend is de scéne waarin Ann voor haar reis nog het graf van haar te vroeg gestorven broer bezoekt. Op dat moment horen we Purcell’s lied O Solitude …my sweetest choice.

Het wordt gezongen door de countertenor Alfred Deller:

[FB 8/9/2017]

Tous les matins du monde

  

Monsieur de Sainte Colombe sluit zich na de dood van zijn innig geliefde vrouw af van de buitenwereld. Hij richt zich uitsluitend op het spelen op en componeren voor zijn viola da gamba. Zijn dochters onderricht hij ook in de muziek. Hij perfectioneert zijn spel en voegt aan dit instrument zelf een extra, zevende snaar toe. Als Marin Marais zich als leerling aanmeldt, weigert hij hem aanvankelijk om hem uiteindelijk aan het eind van zijn leven te erkennen en hem zijn werk toe te vertrouwen.

Deze prachtige film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Pascal Quignard (zelf cellist). Met de filmmuziek van de hedendaagse gambist Jordi Savall wordt een onvergetelijk beeld neergezet van de evocatieve kracht van muziek.

De mooiste scène is naar mijn mening die waarin Monsieur de Sainte Colombe (eenzaam in zijn muziekhut in de bossen) door zijn bovenaardse spel (gezeten achter zijn tafel) zijn vrouw weer tot leven weet te wekken.

Hij laat van dit gedenkwaardige moment een schilderij maken, dat voor hem een altaar is waarop enkel de wijn en het brood aanwezig zijn.

[FB 10/9/2017]