Skip to content

Categories:

Ruskin

In de aflevering ‘The Art of travel’ (gebaseerd op zijn gelijknamige boek) vraagt Alain de Botton zich af wat de filosofische vragen en psychologische drijfveren zijn voor reizen en vakantie.

Als hij aan een groepje toeristen de opdracht geeft om een gebouw te tekenen in plaats van het vluchtig te fotograferen, verwijst hij de verbaasde vakantiegangers naar het advies van de kunstcriticus John Ruskin.

Nu was Ruskin naast een begaafd kunstcriticus ook een niet ongetalenteerdtekenaar en aquarellist. En hoewel ik ‘De kunst van het reizen’ met genoegen heb gelezen en bekeken heeft het evenveel indruk op mij gemaakt als een reisprogramma.

Dus mijn advies is: Lees John Ruskin en verwacht een meesterwerk.

(FB 28/5/2017)

Effie Gray

Effie Gray trouwde met de beroemde kunstcriticus John Ruskin. Ze voelde zich echter fysiek en emotioneel door hem verwaarloosd en ontwikkelde een passie voor een andere man: de schilder John Everett Milais. Haar scheiding veroorzaakte in het jaar 1854 een publiek schandaal.

Na het zien van dit prachtige, negentiende eeuwse kostuumdrama is het bijna onmogelijk om nog enige sympathie te voelen voor Ruskin.

We zien Ruskin uitsluitend vanuit het perspectief van zijn vrouw en er is weinig aandacht voor het grotere geheel. De groepering van de prerafaëlieten (waartoe Milais behoorde) komt nauwelijks aan bod en komt veel beter uit de verf in de serie: ‘Desperate Romantics’. Ook voor het eigen werk van Ruskin is nauwelijks aandacht. Als aanvulling op Desperate Romantics is de film wel aardig als portrait van een vrouw, maar op zichzelf is de film naar mijn mening een nieuwe poging tot karaktermoord.

Het mooiste fragment in de film is de episode waarin Milais werkt aan zijn beroemde schilderij van Ruskin. Hierin zie je het talent van Milais, de intellectuele diepgang van Ruskin en ontbreekt van Effie gelukkig elk spoor.

(FB 27/5/2017)